2 συνεντεύξεις του Κωνσταντίνου Βήτα!

23 Ιουνίου, 2008

Τις βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες και τις ποστάρω εδώ. Είναι όμορφο που υπάρχουν -έστω και λίγοι- σύγχρονοι Έλληνες μουσικοί που αξίζουν πραγματικά να ακούσεις τη μουσική τους και τη φιλοσοφία τους γύρω από τα πράγματα..

via Stereo World

Η Αλφαβήτα της αγάπης…….ξεκινά από Βήτα!

Ο Κωνσταντίνος βρίσκεται ανάμεσά μας.
Είναι ένα παιδί. Ένα παιδί που ζωγραφίζει με ήχους.
Που φτιάχνει μουσικές γεμάτες από χρώματα.
Σχηματίζει με τις λέξεις του, εικόνες.
Οι λέξεις του, σε κάνουν να νιώθεις αγάπη.
Σου γεννούν την επιθυμία να κάνεις τον κόσμο πιο όμορφο.
Τα τραγούδια του, είναι μια βόλτα. Ένα δροσερό απόγευμα.
Κάτω από τον απέραντο γαλάζιο ουρανό.
Αν τον συναντήσεις στο δρόμο, θα σου χαρίσει την πιο ζεστή αγκαλιά.
Ο Κωνσταντίνος Βήτα, βρίσκεται μέσα μας.
Και είναι αγάπη!

Ήταν ένα παιδί…

…δυσλεκτικό, χαμένο, δεν μίλαγε, μέχρι που σιγά σιγά πήρε τα τούβλα κι άρχιζε να χτίζει τον εαυτό του.

Το πρωί ξυπνάω με…

…τσίμπλες στο μάτι, πάω να πλυθώ, κοιτάζομαι στον καθρέφτη, βλέπω τις ρυτίδες μου γύρω απ’ τα μάτια, μετά λέω…….ok…. τρώω γιαούρτι, βάζω ένα παντελόνι, βγαίνω έξω, κοιτάζω τον ουρανό και νοιώθω όμορφα.

Μια φορά κι έναν καιρό…

…δεν μου αρέσουν τα παραμύθια, ούτε όταν ήμουν παιδί, είμαι φτιαγμένος από αποσπάσματα. Οι μεγάλες ιστορίες βρίσκονται στα μικρά στιγμιότυπα, το μόνο παραμύθι είναι η ιστορία της ζωής μου.

Άργος…

…ένα ταξίδι με τον σκύλο μου, η οδύσσεια, μια μέρα που είπα να κοιτάξω βαθιά μέσα μου, προσπάθησα να δω αν έχω καρδιά.

Ένα , 2 , …

…τρία και τέσσερα… Αυτό που έχω βιώσει πολύ στη ζωή μου είναι το 1, αυτή είναι η αλήθεια… πάντα όμως έδινα μεγάλη σημασία σε αυτά που υπήρχαν γύρω μου, μετράω τα αστέρια συχνά… Αλλά τις πιο πολλές φορές στη ζωή ήμουν μόνος … όταν ανακάλυψα ότι η μοναξιά είναι κατάσταση της υλικής ζωής, είπα πόσο άσχετος ήμουν… Τώρα πια και μόνος μου νοιώθω αγάπη. 1 …αλλά και το 2 καλό είναι, χρειάζεται κάποιες φορές…

Το καινούργιο μου stereo…

…αποτελείται από ένα MK1 technics που συνδέεται μ’ ένα φτηνό καλό ενισχυτή (technics νομίζω) και τα ηχεία μου είναι η έξοδος σε ένα κασετόφωνο ghetto blaster του 80. Έχει πολύ ζεστό ήχο, απλά μπάσσα, analog. Αυτό είναι το στερεοφωνικό μου.

Χαμογέλασα όταν…

…ένα απόγευμα προσευχήθηκα να έρθει βροχή και έβρεξε.

Στις πόλεις του κόσμου…

…περιπλανήθηκα και είδα ανθρώπους αλλά και ζόμπι, ωραία δειλινά, αλλά και εγκατάλειψη. Οι πόλεις με μεγάλωσαν, οι βροχές στις πόλεις ήταν το γάλα μου, το αίμα μου σίγουρα περιέχει τσιμέντο. Πάντα ήμουν περιστοιχισμένος από κτίρια και αχτίδες, από φως και σκοτάδι, από αντανακλάσεις και αντιθέσεις…

Κάποιες φορές, χαζεύω τους ανθρώπους…

…ειδικά τις Κυριακές που βγαίνω στους δρόμους και δεν κάνω τίποτε, τους αρέσουν οι βόλτες, …τα παγωτά, τα φιλιά, τα αναψυκτικά… …κι εμένα οι άνθρωποι μου θυμίζουν ότι είμαι άνθρωπος, γιατί έχω ζήσει εποχές που νόμιζα ότι είμαι κάτι άλλο.

Πες μου αλήθεια…

…τι θέλει ο κόσμος? Πραγματικά νοιώθω ότι οι ψυχές των ανθρώπων κάποιες φορές δεν ικανοποιούνται με τίποτα… Νομίζω ότι ο κόσμος ζει μέσα στην πλάνη κι απ’ τα πολλά υλικά αγαθά που νομίζει ότι θα γεμίσουν την ύπαρξή του, έχει χάσει και το μυαλό και την καρδιά του.

Δεν έχω αποφασίσει ακόμα…

…να σταματήσω να αντιδρώ απέναντι στον κομφορμισμό, τον αμοραλισμό και την οποιαδήποτε μαλακία θέλουν να μου πουλήσουν. Θα είμαι πάντα ενάντια σε οτιδήποτε αντιδραστικό.

Είναι στιγμές που αισθάνομαι…

…ότι θέλω να ρίξω ένα γερό χέρι ξύλο σ’ αυτούς που μας εξουσιάζουν, να τους βάλω στο στόμα τα χαρτιά που υπογράφουν και να τους βγάζω φωτογραφίες την ώρα που τα τρώνε.

Πόση δύναμη έχουμε όταν…

…ζητήσουμε συγνώμη απ’ τον εαυτό μας και μετά από τους ανθρώπους που πληγώσαμε. Η συγχώρεση είναι η αρχή των πάντων. Δείχνει ότι ο άνθρωπος έχει θέληση και θέλει να πάει κάπου καλύτερα. …επίσης είναι πολύ αντικαπιταλιστικό.

Άφησα ένα σημείωμα επάνω στο ψυγείο, που έγραφε…

…μπα, δεν άφησα ποτέ κανένα σημείωμα, βαριόμουν να εξηγώ, ήμουν πολύ μαλάκας, τόσα ήξερα, τόσα έκανα… γενικά όμως δεν μου αρέσουν τα σημειώματα, είμαι πιο πολύ «κάτσε να μιλήσουμε».

Μετά το τέλος της συναυλίας…

…θέλω πάντα να καπνίζω και να λέω μαλακίες με τους μουσικούς… Μετά τις συναυλίες πάντα βρίσκομαι σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε μια ξένη πόλη και κοιτάζω απ’ το μπαλκόνι ευτυχισμένα ζευγάρια.

Υπάρχει ένα τραγούδι, που…

…λέει :

“and Jesus was a sailor
when he walked upon the water
and he spent a long time watching
from his lonely wooden tower”

του Leonard Cohen, Suzanne …λατρεύω αυτούς τους στίχους.


Εκείνα τα βράδυα, που φτιάχναμε…

…ρύζι σούπα, νερόβραστη και ήμασταν χαρούμενοι κι αγαπημένοι, δεν είχαμε τίποτα κι ήταν σαν όλα να ήταν δικά μας. Η αγάπη ζεσταίνει την καρδιά.

Γουβ γουβ…

…τα σκυλιά έχουν μέσα τους τον Χριστό, …κάτι τέτοιο πάντως. Τα μάτια τους είναι γεμάτα αγάπη, όταν κοιτάζω ένα σκυλί στο δρόμο και του πιάνω το κεφάλι νοιώθω την πιο όμορφη ενέργεια, είναι μορφές αγάπης. …Αν έχετε φάει σουβλάκια πριν μπορεί να σας δαγκώσουν…

Τελεία…, ΚΟΜΑ…, …

…παρένθεση, – παύλα, νομίζω ότι η τελεία είναι η πιο σημαντική. Την έχω βάλει τη στιγμή που θέλω να ξαναορίσω τη ζωή μου. Δείχνει την θέληση που νοιώθει κάποιος για αλλαγή.

Μια μέρα θα καταφέρω…

…η ζωή είναι καθημερινός αγώνας. Όταν προσπαθούμε κάθε μέρα καταφέρνουμε κάτι μικρό που κάποια μέρα θα φέρει την ελπίδα και το φως. Η ζωή έχει πολύ πόνο και κάθε μέρα απαιτεί προσπάθεια, αγώνα, και δύναμη ώστε και ο διπλανός μας που έχει ανάγκη, κάποια μέρα να νοιώσει πως είναι άνθρωπος και έχει δικαιώματα.

Στο τέλος του δρόμου…

…υπάρχει το άμορφο.

Μόνο η αγάπη…

…γεμίζει πραγματικά την ψυχή του ανθρώπου.
Η αγάπη διώχνει τον φόβο…

via π@π@κι

Η δική του επανάσταση έχει ήχους electronica

«Ο ηλεκτρονικός μουσικός της Ελλάδας» είναι ο χαρακτηρισμός που αρέσκονται να του αποδίδουν τα μέσα. Ωστόσο, εκείνος επιμένει να αποδεικνύει στον εαυτό του –και όχι μόνο– ότι κάνει απλώς αυτό που τον εκφράζει: μία άνευ (δισκογραφικών ή άλλων) όρων τέχνη. «Νομίζω ότι ο πραγματικός σκοπός ενός καλλιτέχνη είναι να λέει και να κάνει ό,τι πραγματικά θέλει» λέει ο Κωνταντίνος Βήτα στο @. Ο ίδιος σε όλη τη διάρκεια της μουσικής του πορείας επιδιώκει να είναι «ο άνθρωπος πίσω από το πρόζεκτ», όπως χαρακτηριστικά ο ίδιος αναφέρει. Ετσι, έχει καταφέρει να αγαπηθεί, αλλά όχι να υπερεκτεθεί, γεγονός που για εκείνον δεν είναι πολυτέλεια, αλλά τρόπος ζωής. Η «παροδική εσωστρέφεια» ήταν συνειδητά το όπλο του κατά την έκρηξη της αναγνωρισιμότητάς του λόγω του «2», για την οποία άλλωστε σήμερα δηλώνει με ψυχραιμία: «Είμαι ούτως ή άλλως ένας εκτεθειμένος άνθρωπος λόγω του έργου μου. Ίσως έγινα λίγο παραπάνω μαϊντανός. Με έμαθε η κυρία στο Κολωνάκι, η οποία μπορεί να μη με γνώριζε νωρίτερα. Και αυτό καλό είναι. Σημαίνει ότι κατά κάποιο τρόπο δικαιώθηκε η δουλειά μου».

Το ραντεβού ήταν Σάββατο απόγευμα, στις 5 μ.μ., στην οδό Μακρυγιάννη, εκεί όπου ούτως ή άλλως του αρέσει να περπατά και να σκέφτεται. Η διαδρομή μέχρι την πλατεία Κυδαθηναίων στην Πλάκα, αλλά και ο δίωρος καφές εκεί, ήταν αρκετός χρόνος για να γίνει σαφές ότι πρόκειται για έναν καλλιτέχνη ο οποίος λέει ότι επιδιώκει την αλήθεια, την επανάσταση, την αγάπη, την εναντίωση στον εφησυχασμό, και το εννοεί. Ισχυρίζεται ότι προσπαθεί καθημερινά για έναν καλύτερο κόσμο και σε αυτό καλεί και τους συμπολίτες του. Εξάλλου, ο ίδιος ομολογεί: «Συναδέλφους θεωρώ αυτούς που είναι ανήσυχοι και ζητούν καθημερινά τη διάκριση ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα. Δεν θεωρώ συνάδελφο κάποιον που είναι κλεισμένος σε ένα σπίτι, έχει δισεκατομμύρια και πατάει μια νότα στο πιάνο».

@: Σπούδασες Ιστορία της Τέχνης και φοίτησες στη Σχολή Καλών Τεχνών στη Μελβούρνη. Αυτά ήταν και τα επαγγελματικά σου οράματα. Πώς έγινε η στροφή από τη ζωγραφική στη μουσική;
Κωνσταντίνος Βήτα: Όταν ήμουν νέος ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη ζωγραφική, η μουσική ήταν το χόμπυ μου. Πήγαινα σε ωδείο, όπου μάθαινα κιθάρα και έκανα μουσικές σπουδές γενικώς, αλλά επαγγελματικά ήθελα να ασχοληθώ με τα εικαστικά. Μου άρεσε το σχέδιο, το χρώμα, γενικά οτιδήποτε μπορούσα να σκεφτώ και κατόπιν να το συνθέσω χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά. Μέχρι τα είκοσι οκτώ χρόνια μου, δεν με ενδιέφερε να γίνω μουσικός. Κάποια στιγμή, ενώ δούλευα πια ως γραφίστας προκειμένου να βγάζω χρήματα, γύρω στο 1988, «έσκασε» η τέκνο και η χιπ χοπ. Θυμάμαι όταν άκουσα τους Public Enemy για πρώτη φορά, σκέφτηκα: «αυτό είναι που θέλω να κάνω». Αυτή ήταν η αρχή για να μετατοπίσω, τελικά, τα εικαστικά στη μουσική και ενώνοντάς τα με το τεχνολογικό μέρος, να αρχίσω να συνθέτω.

@: Ωστόσο, συνεχίζεις να ζωγραφίζεις μέχρι και σήμερα. Σχετίζεται η ζωγραφική με τη μουσική σου κατά κάποιο τρόπο;
Κ.Β.: Νομίζω ότι έχω εντάξει την εικαστική πλευρά μου στη μουσική. Χρησιμοποιώ τις μουσικές συχνότητες σαν χρώματα, ώστε να φτιάξω το πλαίσιο της σύνθεσης. Μπλέκω το ένα με το άλλο. Πολλές φορές σκέφτομαι εικαστικά, όταν γράφω στίχους. Για παράδειγμα, μπορεί να παρομοιάσω έναν ήχο με το μπλε χρώμα ή έναν άλλο με το πηχτό κόκκινο.

@: Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου από τους Στέρεο Νόβα;

Κ.Β.: Ήταν η πιο ωραία μου εποχή, η πιο αγνή. Τότε είχαμε πολύ οργή και πάθος να κάνουμε τέκνο μουσική. Δεδομένου ότι ήμαστε και πιτσιρικάδες, οι Στέρεο Νόβα ήταν ένα άνοιγμα για εμάς. Ουσιαστικά, εντάσσαμε στη μουσική μας τη διαφορετικότητά μας, τους φόβους μας, τις αγωνίες μας, ό,τι σκεφτόμασταν και ό,τι θέλαμε πραγματικά να αλλάξουμε, είτε αυτό είχε σχέση με τους εαυτούς μας είτε με τον κόσμο γύρω μας. Και ήταν η καλύτερη περίοδος, γιατί όλο αυτό γινόταν με οργή και με μια αθώα επίθεση.

@: Γιατί διασπάστηκε, λοιπόν, το συγκρότημα;
Κ.Β.: Δεν νομίζω ότι ένα αντρικό γκρουπ μπορεί να κρατήσει πάρα πολύ. Επίσης, κάποια στιγμή ωριμάζεις και θέλεις να εκφραστείς διαφορετικά. Θέλεις να δοκιμάσεις και μόνος σου, να βγεις από το σύνολο. Όλοι αυτοί οι λόγοι και η διάθεση για επέκταση μας ανάγκασαν να χωριστούμε, και μάλιστα σε μια στιγμή που όλα ήταν πάρα πολύ ωραία.

@: Οι φαν σου σε παρακολουθούσαν ήδη από τους Στέρεο Νόβα, αλλά και κατά τα χρόνια που ακολούθησαν. Αν κάνουμε, όμως, ένα άλμα στον χρόνο, το «2» ήταν κατά κάποιο τρόπο ένα «άνοιγμα» στο ευρύ κοινό. Το γεγονός ότι το CD του «2» έγινε χρυσό και πλατινένιο σε μια εποχή που τέτοιου είδους μουσική δεν γνωρίζει εύκολα τέτοια επιτυχία, σε έβαλε σε σκέψεις; Θεώρησες ότι μπορεί να αλλάζουν οι προτιμήσεις;
Κ.Β.: Αν το άλμπουμ αυτό δεν είχε προκύψει από μία εμπορική παράσταση, την οποία αγκάλιασε ο κόσμος, αν το έβγαζα μόνο του, νομίζω ότι θα ήταν το χειρότερο άλμπουμ που θα είχε βγει ποτέ. Δεν έχει κανένα «σουξέ», είναι αντιεμπορικό, υπάρχει μία σύγκρουση της φολκ μουσικής με την τεχνολογική, σε κάποια τραγούδια ακούγεται απλώς μια κιθάρα, ενώ άλλα αποτελούνται από υποτυπώδη μπιτ που δεν δένουν μεταξύ τους. Νομίζω ότι θα ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία που έχω κάνει. Ωστόσο, με χαροποιεί η επιτυχία του. Για μένα, σηματοδοτεί το γεγονός ότι υπάρχει ανάγκη για αλλαγή. Σημαίνει ότι υπάρχει, τελικά, κόσμος στην Ελλάδα που έχει ανάγκη να ακούσει απλή, ακουστική μουσική. Κατά τη γνώμη μου, καταρρέει ο μύθος του μπουζουκοτράγουδου και του ευτελούς ερωτικού. Τελικά, μπορεί η καθαρή, αγνή, ποπ μουσική να νικήσει το καθεστώς του σκυλοτράγουδου.

@: Στο παρελθόν αναφερόμενος στον Δημήτρη Παπαϊωάννου έχεις πει: «δεν ξέρω πάντα τι σκέφτεται και τι κάνει». Ισχύει;
Κ.Β.: Δεν ξέρω ποτέ τι σκέφτεται. Στο «2» τον ρωτούσα: «είναι αυτό;» και μου απαντούσε: «μπορεί να είναι και αυτό». Του ζητούσα να μου εξηγήσει αυτό που έβλεπα και δεν το έκανε ποτέ. Δεν με βοηθούσε. Ο Δημήτρης σου δίνει όλο το περιθώριο να καταλάβεις από μόνος σου. Και νομίζω ότι αυτό είναι, τελικά, το ζητούμενο στην τέχνη, γιατί αυτό σε δαιμονίζει. Σε κρατάει σε μια εγρήγορση. Εμένα αυτό με εξώθησε στα άκρα, με ώθησε να φτιάξω όλο αυτό το πράγμα. Μέχρι το τέλος ποτέ δεν κατάλαβα τι ήθελε να κάνει. Ήταν όλα διάσπαρτα. Όταν παρακολούθησα το έργο ολοκληρωμένο πάρα πολλές φορές, τότε άρχισε να συνδέεται στο μυαλό μου η μία εικόνα με την άλλη, αλλά είχα σχεδόν τελειώσει με το έργο. Γενικά, σε κάθε μορφή τέχνης στην οποία δεν υπάρχει ένα σενάριο για να βασίζεσαι σε ένα συγκεκριμένο μύθο, όλοι τρέχουν σα ζώα. Και αφήνουν αποτυπώματα και τα αποτυπώματα είναι που διαμορφώνουν το όλο πράγμα μέχρι το τέλος.

@: Ο τίτλος του νέου σου CD, «Άργος», πώς προέκυψε;
Κ.Β.: Προέκυψε από τον σκύλο του Οδυσσέα. Είναι μια φιγούρα της Οδύσσειας, η οποία αντιπροσωπεύει εκείνον που τελικά πάντα περίμενε, περισσότερο από όλους, τον κύριό του και φίλο του. Είναι ένα σύμβολο ανιδιοτελούς αγάπης.

@: Σε εκφράζει αυτό;
Κ.Β.: Ναι, με εκφράζει. Και εγώ στη ζωή μου έχω περιμένει για ανθρώπους με αυτόν τον τρόπο. Έχω περιμένει να επιστρέψουν στο μυαλό τους, στο νου τους ή σε αυτούς που αγαπούν πραγματικά, αλλά πάνω από όλα στον εαυτό τους, εκεί που οφείλουν να γυρίσουν. Ο άνθρωπος οφείλει να επιστρέψει στον εσωτερικό του κόσμο, σε αυτό το μεγαλείο που είναι μέσα του.

@: Έχεις πάντα την υπομονή να συμβαίνει κάτι και εσύ να περιμένεις τον άλλο να επιστρέψει;

Κ.Β.: Ναι. Έχω πάντα την υπομονή.

@: Το προφίλ σου, αλλά και ο τρόπος που μιλάς και κινείσαι, εκπέμπει, πάντως, μία εσωστρέφεια.
Κ.Β.: Ίσως επειδή είμαι χαμηλών τόνων, νομίζει ο άλλος ότι είμαι λίγο μελαγχολικός. Γενικά, έχω υπάρξει και πολύ θαρραλέος. Έκανα πάντα αυτό που ήθελα στην τέχνη μου. Δεν φοβήθηκα ποτέ. Το έκανα με τον τρόπο που ήθελα. Κανείς δεν μου έβαλε όρια στη δουλειά μου, γιατί δεν άφησα κανέναν να τα βάλει. Έκανα τέχνη γιατί ήθελα να εκφραστώ με τον τρόπο που ήθελα.

@: Αντάρτικο στις δισκογραφικές, δηλαδή;
Κ.Β.: Απλώς, ήξερα από την αρχή τι θέλω να κάνω. Και με τους Στέρεο Νόβα και μόνος μου ήθελα να κάνω κάτι πάρα πολύ τολμηρό. Και μέσα από τα δισκογραφικά μου συμβόλαια δεν άφησα ποτέ κανέναν να ορίσει τη δουλειά μου. Πάντα την έπαιρναν έτοιμη και την έβγαζαν. Δεν άκουγε κανείς τίποτα εκ των προτέρων. Μπορεί να τους πήγαινα κάτι και να έλεγαν: «ωχ, τι είναι αυτό που μας έφερες; Χάλια. Δεν ακούγεται». Το έβγαζαν, τελικά. Έκανα πάντα αυτό που ήθελα να κάνω. Διαφορετικά, εάν δεν είχα την ελευθερία, θα έβρισκα μία πιο συμβατική ασχολία.

@: Θα μας μιλήσεις λίγο για το «Άργος»; Το πρώτο CD είναι πιο γρήγορο, πιο δυναμικό. Το δεύτερο είναι πιο ήπιο, πιο εσωστρεφές. Ωστόσο, με κάποιο τρόπο μοιάζουν να αλληλοσυμπληρώνονται.

Κ.Β.: Έτσι ακριβώς είναι. Η σχέση τους είναι σαν αυτή της σκιάς με το φως. Στο πρώτο CD ο ήρωας τρέχει ανάμεσα στα πράγματα που συμβαίνουν γύρω του, ενώ στο δεύτερο ουσιαστικά ακούμε τη σιωπή του. Το πρώτο είναι περισσότερο εξωστρεφές, σαφές και συγκεκριμένο, ενώ το δεύτερο δεν το έχω στυλιζάρει καθόλου, το έχω αφήσει άγριο και ακραίο δημιουργώντας, τελικά, ένα ταξίδι αφημένο, άμορφο και περισσότερο ελεύθερο. Έτσι, το ένα συμπληρώνει το άλλο.

@: Έχεις παρατηρήσει να αλλάζει η δουλειά σου με την πάροδο του χρόνου;

Κ.Β.: Ναι. Τη βλέπω να αλλάζει και τη βλέπω να γίνεται όλο και περισσότερο αυτό που ήθελα. Νομίζω ότι η μουσική μου έγινε αυτό που έγινα και εγώ. Η μουσική μου είναι εγώ. Όλα αυτά τα χρόνια που την κάνω, από τους Στέρεο Νόβα μέχρι και σήμερα, έχει μεγαλώσει μαζί μου και έχει γίνει το ίδιο άγρια και ταυτόχρονα το ίδιο μαλακή με εμένα.

@: Το «Άργος» σε τι διαφέρει από προηγούμενες δουλειές σου;
Κ.Β.: Σε αυτή τη δουλειά είμαι λίγο πιο ξεκάθαρος με τα συναισθήματά μου. Κάθε τραγούδι όταν τελειώνει, σκέφτεσαι: «να, είπε το τάδε». Είναι λίγο πιο τραγουδάκια, χωρίς αυτό να με ενοχλεί ή να νιώθω ότι υποβιβάζει τη μουσική μου. Αντιθέτως, ήταν και μια ανάγκη μου, γιατί ποτέ δεν ήμουν τόσο καλός τραγουδοποιός. Ήταν όλα διάχυτα και σκόρπια. Στο «Άργος» έχουν φύγει οι λεκτικοί κώδικες, δεν υπάρχουν τόσοι γρίφοι.

@: Αυτό έχει να κάνει με τη στιχουργία περισσότερο;
Κ.Β.: Ναι. Και μουσικά είναι λίγο πιο ποπ δίσκος. Αγγίζω λίγο πιο ποπ φόρμες, πράγμα που το φοβόμουν σε άλλες μου δουλειές, αλλά εδώ το άφησα ελεύθερο. Είπα: «εντάξει, δεν βαριέσαι». Αποφάσισα να γίνω λίγο πιο mainstream, με το δικό μου τρόπο, όσο μπορώ. Και νομίζω ότι μου έκανε καλό αυτό, με απελευθέρωσε.

@: Σε παλιότερη συνέντευξή σου είχες πει: «Η δουλειά μου, απ’ τη στιγμή που τελειώνει, δεν με απασχολεί αν κρέμεται, πουλιέται, ξεπουλιέται, την κατεβάζουν δωρεάν από το internet σα να πρόκειται για κάποια πόρνη. Είναι ένα πράγμα που ανήκει στον κόσμο –και να θέλω να την προστατέψω δεν μπορώ». Τι ακριβώς εννοείς;
Κ.Β.: Αυτό ήταν μια σκληρή δήλωση που είχα κάνει, όταν είχε κλαπεί ένα μουσικό μου κομμάτι: αρχικά, μου είχαν πει ότι η μουσική μου θα «έντυνε» μια διαφήμιση για την αναδάσωση της Πάρνηθας και είχα συμφωνήσει. Ωστόσο, εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι στο συγκεκριμένο σποτ είχε εμπλακεί και το καζίνο της περιοχής. Έτσι, εκφράστηκα με λίγο αιχμηρό τρόπο, αφενός για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και να μη δώσω την εντύπωση ότι έχω «ξεπουληθεί» στον κάθε οργανισμό και αφετέρου για να εξωτερικεύσω τη διαπίστωσή μου πως το έργο μου (όπως και άλλων καλλιτεχνών) είναι απροστάτευτο· ο καθένας μπορεί να το «κατεβάσει» από το διαδίκτυο, να το χειριστεί με όποιον τρόπο θέλει, ακόμα και να το κατακρεουργήσει. Κατά τα άλλα, αγαπώ το ίντερνετ, το χρησιμοποιώ πολύ από τις αρχές τις δεκαετίας του ’90, το θεωρώ μια χρήσιμη βιβλιοθήκη, αλλά και μια μορφή επανάστασης.

@: Σ’ ενοχλεί η δωρεάν κουλτούρα που προσφέρει το διαδίκτυο;
Κ.Β.: Θα ήθελα να έδινε κάποιος έστω και ενενήντα εννιά λεπτά για να αγοράσει ένα έργο μου, γιατί αυτό θα έδειχνε την προθυμία και την επιθυμία του να το αποκτήσει. Εγώ, εξάλλου, δεν έχω άλλους χρηματικούς πόρους πέρα από αυτούς που μου παρέχει η μουσική μου. Δεν παραπονιέμαι όμως, απλώς με εκείνη τη δήλωση παρουσίαζα την πραγματικότητα. Με το ίντερνετ η δουλειά μου είναι σα μια πόρνη, η οποία δεν πληρώνεται. Οι πόρνες κάνουν ένα τίμιο επάγγελμα, προσφέρουν το δικό τους έργο και αμείβονται χρηματικά γι’ αυτό, ενώ η μουσική είναι εξίσου εκτεθειμένη, βιάζεται και δεν αγοράζεται κιόλας. Ακόμα και αν με ενοχλεί αυτό που συμβαίνει, δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να αλλάξει. Ο κόσμος δεν είναι πλασμένος με βάση τα δικά μου «θέλω» και το παιχνίδι δεν παίζεται με τους δικούς μου όρους. Εγώ είμαι απλά ένας καλλιτέχνης, που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σου «ανάψει το σπίρτο», να σου δώσει το έναυσμα για να σκεφτείς διαφορετικά.

@: Στο παρελθόν είχες πει ότι με τη μουσική σου επιδιώκεις την ανατροπή, και σε μουσικό επίπεδο, και σε κοινωνικό. Σε ποιο βαθμό αισθάνεσαι ότι την έχεις καταφέρει;

Κ.Β.: Δεν ξέρω αν έχω καταφέρει να δημιουργήσω μια ανατροπή, ξέρω όμως τι ανατροπές έχουν γίνει μέσα μου κι αυτές τις έχω εκφράσει με τη μουσική μου. Θα ήθελα πολύ η μουσική να είναι ένα επαναστατικό πεδίο και να μην είναι ένα εφησυχασμένο είδος τέχνης. Η τέχνη πρέπει να μας ανησυχεί, να μας προβληματίζει, να μας αναστατώνει. Εγώ θέλω πραγματικά να αλλάξει ο κόσμος που ζούμε, να γίνει καλύτερος. Το ήθελα από όταν ήμουν νέος και, από την εφηβεία μου μέχρι και τώρα, όλες οι κινήσεις μου, τόσο στην προσωπική μου ζωή, όσο και μέσα από την τέχνη μου, αποσκοπούν σε αυτό.

@: Πιστεύεις ότι η τέχνη τα καταφέρνει όλα αυτά που περιγράφεις;
Κ.Β.: Πολλές μορφές τέχνης το καταφέρνουν και το έχουν καταφέρει και στο παρελθόν, όπως γνωρίζουμε μέσα από την ιστορία της τέχνης. Για παράδειγμα, η Ακρόπολη με το μινιμαλισμό της δείχνει ότι η ποιότητα ζωής κρύβεται στο «μέτρον άριστον». Μ’ αρέσει η τέχνη να είναι εναλλακτική και να αναδεικνύει επαναστατικούς τρόπους ζωής. Η πραγματική αγάπη, ας πούμε, είναι η πιο επαναστατική πράξη που μπορούμε να κάνουμε: Σε πρώτο επίπεδο, η αγάπη για τον εαυτό μας, με την έννοια ότι δεν πρέπει να αποξενωνόμαστε από αυτόν, και έπειτα η αγάπη για τον διπλανό μας. Βέβαια, δεν συμφέρει το σύστημα να βάλουμε την αγάπη στις κινήσεις μας, γιατί, σε αυτή την περίπτωση, θα διαλυθεί όλο αυτό που έχει στηθεί γύρω μας.

@: Οι στίχοι σου σχετίζονται με την επικαιρότητα; Δηλαδή, μέσα από αυτούς προσπαθείς να εκφράσεις τις προσωπικές σου απόψεις για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία μας;

Κ.Β.: Ναι, εντοπίζω κάποια πράγματα κατά καιρούς και τα γράφω. Για παράδειγμα, η «Ανεπάρκεια» που υπάρχει στο «Άργος» αναφέρεται σε κάποιον που παρακολουθεί τον κόσμο γύρω του, τον βλέπει να έχει ήδη διαλυθεί και γι’ αυτό προσπαθεί να επιστρέψει στη βάση του, που είναι το πνεύμα του. Επίσης, ο «Βοσκός» εκφράζει το γεγονός ότι σήμερα διαρκώς τρέχουμε να προλάβουμε να κάνουμε διάφορα πράγματα, αλλά χωρίς να έχουμε καμία αίσθηση για ποιο λόγο τα κάνουμε, μέχρι που τελικά διαλυόμαστε.

@: Πολιτικά μηνύματα υπάρχουν στα κομμάτια σου;
Κ.Β.: Μπορεί να μην υπάρχουν ξεκάθαρα πολιτικά μηνύματα, αλλά νομίζω ότι τα κομμάτια μου έχουν μια κωδικοποιημένη πολιτική διάσταση. Αυτό πάντα με ενδιέφερε να το κάνω, ακόμα και στους Στέρεο Νόβα, χωρίς, ωστόσο, να θέλω να επιβάλλω κάτι σε κάποιον. Η τέχνη μου είναι ένα ανοιχτό πολιτικό πεδίο.

@: Έχεις πει ότι η πόλη είναι πηγή έμπνευσης για αρκετά από τα τραγούδια σου. Τι σου αρέσει περισσότερο στην Αθήνα και τι σ’ ενοχλεί;
Κ.Β.: Η Αθήνα είναι μια πόλη που έχει ελλείψεις, αλλά και πολύ ωραία πράγματα. Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι οι βιβλιοθήκες. Κάθε προάστιο θα έπρεπε να έχει μια μεγάλη βιβλιοθήκη, όπου θα συναντιόνταν νέοι άνθρωποι, θα έμεναν για ώρες να διαβάζουν, θα αντάλλασσαν απόψεις μεταξύ τους, θα γνώριζαν καινούριους φίλους και γενικά θα απασχολούνταν. Όμως, παρόλο που σχεδόν σε κάθε γωνιά της Αθήνας μπορούμε πλέον να βρούμε οτιδήποτε ζητήσουμε, δεν έχουμε κοντά στα σπίτια μας μια βιβλιοθήκη για να δανειστούμε ένα ωραίο βιβλίο. Αυτό το θεωρώ ντροπή, με ενοχλεί πραγματικά, είναι αυτό που λέω «γαμώτο». Γενικότερα, αν και νομίζω ότι έχει αναπτυχθεί η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, δεν είμαι εφησυχασμένος ως πολίτης, μπαίνω σε μεγάλη ρήξη με όλες τις κυβερνήσεις που δεν μας υπολογίζουν και ζητώ από τους ανθρώπους, ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα, να κάνουν καθημερινά επαναστατικές κινήσεις, ώστε να αλλάζει αυτός ο κόσμος ολοένα προς το καλύτερο. Εγώ μέσα από τη μουσική μου αυτό θα συνεχίσω να λέω και ως άνθρωπος αυτό θα συνεχίσω να κάνω μέχρι να πεθάνω.

@: Παλιότερα είχες δηλώσει: «Η επιτυχία δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για μένα, η λέξη αυτή μου φέρνει σχεδόν νύστα». Η αλήθεια είναι πως όταν μάθαμε ότι βραβεύτηκες από το περιοδικό Status ως ο καλύτερος συνθέτης της χρονιάς 2007, σκεφτήκαμε ότι σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις μάλλον γελάς από μέσα σου….
Κ.Β.: Γελάω, γιατί, εντάξει, δεν μου λένε τίποτα αυτά. Σε τέτοιες εκδηλώσεις δεν πηγαίνω ποτέ, παρά μόνο αν πρόκειται για βραβεία που δίνει το κοινό κι όχι κάποια επιτροπή. Διαφορετικά, είτε είναι χρυσό είτε είναι πλαστικό το κύπελλο που θα κερδίσω, μου φαίνεται το ίδιο πράγμα. Δεν θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο αυτό και θα ήμουν πολύ βλάκας να πιστεύω κάτι τέτοιο. Επιτυχία για μένα σημαίνει να σβήνω το φως όταν δεν το χρειάζομαι, να αποφεύγω τη σπατάλη νερού, να κάνω κινήσεις που θα φέρουν θετικά αποτελέσματα για την κοινωνία ως σύνολο και να είμαι κάθε μέρα περισσότερο άνθρωπος από όσο ήμουν την προηγούμενη. Νομίζω ότι αν όριζα την επιτυχία όπως την ορίζουν τα media, θα ήταν πολύ λίγο συγκριτικά με αυτό που είμαι και με αυτό που θέλω να κάνω.

«Μάνο, θα με λες» του είχε πει ο Χατζιδάκις από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους παροτρύνοντάς τον να του μιλάει στον ενικό προβλέποντας, τελικά, λίγο καιρό αργότερα: «Εσύ δεν είσαι ζωγράφος. Εσύ είσαι μουσικός». Λίγο πριν από την αποχώρησή μας από το café, μιλά για τη σημαντική αυτή γνωριμία, αλλά και για τους γονείς του που ζουν στην επαρχία. Στη διαδρομή της επιστροφής προς την οδό Μακρυγιάννη, η συζήτηση είναι χαλαρή και περιστρέφεται γύρω από τον καιρό, την πόλη, αλλά και τα μέσα ενημέρωσης. «Ευτυχώς, εγώ ήμουν τυχερός. Μέχρι τώρα έχω συνεργαστεί με πολύ καλούς δημοσιογράφους» καταλήγει.

One Response to “2 συνεντεύξεις του Κωνσταντίνου Βήτα!”

  1. aias Says:

    Αναρωτηθήκατε πόσο θα μπορούσε να σας κοστίσει η επισκευή ενός chassis σε ένα μικρό κασετοφωνάκι της SONY αξίας καινούργιο στον Κωτσόβολο μόλις 61 Ευρώ, αν το δώσετε στο Εξουσιοδοτημένο Service της Sony Γ. Αρματάς & Σία OE στην οδό Αργυρουπόλεως 65 στην Αργυρούπολη;

    Όσο και αν σας φανεί απίστευτο, μου ζήτησαν 130 Ευρώ, από τα οποία τα 10 Ευρώ τα πλήρωσα υποχρεωτικά και αγύριστα, για να το δούνε το κασετοφωνάκι, και θα μου απαντούσαν «μέσα σε 5 εργάσιμες μέρες» που όμως έγιναν 20 ημέρες και μετά από επίμονα τηλεφωνήματά μου έμαθα το ποσό που μου ζητούσαν τελικά και το οποίο ήταν υπερδιπλάσιο της τιμής – 61 Ευρώ – που είχε το ίδιο ολοκαίνουργο στον Κωτσόβολο.

    Θα έπρεπε να αναρωτηθεί κανείς, με ποια κριτήρια η εταιρεία Sony ορίζει ένα εξουσιοδοτημένο εργαστήριο Service για να κάνει επισκευές, συντήρηση και service των προϊόντων της στην Ελλάδα.

    Δηλαδή με ποια κριτήρια ο υπεύθυνος το εν λόγω εργαστηρίου service ορίζει το πόσα θέλει για να επισκευάσει ένα κασετοφωνάκι, γνωρίζοντας ότι αν δεν συμφωνήσει στην τιμή ο πελάτης, ο τελευταίος θα έχει χάσει και τα 10 Ευρώ που έδωσε και τα οποία δεν επιστρέφονται;

    Είχε δικαίωμα το εν λόγω εργαστήριο service να μην ζητήσει μόνο 130 Ευρώ αλλά να το πάει και στα 500 Ευρώ;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: