Αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια
27 Δεκεμβρίου, 2007
Μου τα έστειλαν με mail και θυμήθηκα αρκετά από αυτά. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι άνω των 20 θα τα αναγνωρίσουν.
[thanx Antreas!]
Giama’s Weblog
Blog ποικίλης ύλης…
Blog ποικίλης ύλης…
Μου τα έστειλαν με mail και θυμήθηκα αρκετά από αυτά. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι άνω των 20 θα τα αναγνωρίσουν.
[thanx Antreas!]
27 Δεκεμβρίου, 2007 at 5:24 μμ
Τα λόγια είναι περιττά..Συγκινητικό..
27 Δεκεμβρίου, 2007 at 9:53 μμ
Εμένα το μελισσάκι μου είναι ακριβώς το κίτρινο με τις ρίγες!!!Και είναι ακόμα στο δωμάτιό μου!Βέβαια εγω το είδος το ξέρω ως “φωτεινούληδες” γιατί φώτιζαν στο σκοτάδι.Πολύ ωραίο post
27 Δεκεμβρίου, 2007 at 11:30 μμ
R-E-S-P-E-C-T!!!
προσκυνώ μπροστά σε:
1. σπαστό ποτήρι
2. βόλους
3. κηρομπογιές
4. πιτσιποπάκι
5. αγκαλίτσα μελισσάκι
6. ευχούληδες
7. πλαστικούς ανθρωπόμορφους ζωο-πολεμιστές (extra respect!)
8. μπρελόκ σκελέτο
9. κάρτες υπερ-ατού
Κάποια από αυτά τα έχω ακόμη στα ενθύμια μου…
ΩΡΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ!!!
28 Δεκεμβρίου, 2007 at 1:35 μμ
Ούτε καν θυμόμουν ότι έχω παίξει τόσο πολύ “κατάκτηση”! Οι δε πιγκουίνοι πρέπει να βρίσκονται ακόμα στο πατάρι μου. Θα με βάλεις να φέρω τη σκάλα!
Εννοείται total respect κάρτες υπερ-ατού, πανίνι Σαραβάκος!!
Τρομερή συλλογή! Τόσο απλά όμορφα ήταν τα παιδικά μας χρόνια!
Τότε που η φράση “κατεβάζω παιχνίδια” εννοούσε κατεβάζω αυτά τα υπέροχα παιχνίδια από το ντουλάπι και όχι από το διαδίκτυο!!!
30 Δεκεμβρίου, 2007 at 3:30 πμ
Πω πω τι μου θύμισες!
31 Δεκεμβρίου, 2007 at 12:52 μμ
Απίθανο ποστ. Το παγουρίνο όλα τα λεφτά! που το ξεθάψανε; Ωραία χρόνια!
23 Απριλίου, 2008 at 3:18 μμ
Περιττό να πω ότι κόντεψα να βάλω τα κλάματα! Τι μας θύμισες, τώρα!!! Ειδικά η Παταπούφα και ο ΚΙΤ!!! Να ‘σαι καλά!!!
18 Ιουνίου, 2008 at 4:15 μμ
Το μυαλό μου ταξίδεψε πίσω στα παιδικά μου χρόνια.
RESPECT!
1 Ιουλίου, 2008 at 3:58 πμ
παιδιά πως λέγόνταν αυτά τα πλαστικά πάνω απο το παγουρίνο??? πώ είχα πολλά τετοια!
Λείπουν και τα στρατιοτάκια!
Τον εαυτό του παιδί απ’ το χέρι θα πιάσει
σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει
σ’ έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.
Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε
σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες
και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.